Hier volgt een kort verslag van de
belevenissen van Unit 5, die als
eersten het genoegen mochten smaken van een welverdiende korte
zakenreis,
met de bedoeling een aantal lopende zaken uit te diepen en de
saamhorigheid
te bevorderen.
Besloten werd om elkanders grenzen
af te tasten onder de meest extreme
omstandigheden in een door mensen weinig bezocht gebied in de Belgische
Ardennen.
Gespeend van iedere vorm van luxe en
aangewezen op de meest elementaire
middelen van bestaan trok unit 5 in de personen van Ben, Achmed, Hans,
Peter, Pieter, Linda, Sietske, Harry, Gerard en Remco, naar deze
onherbergzame
streek om te zien of wij ook onder deze moeilijke omstandigheden goed
zouden
functioneren, slechts aangewezen op elkanders vernuft en de wil om te
overleven.
Nadat het lot bepaald had dat Achmed
en Ben gedoemd waren om de tocht
met het vehikel van Peter te volbrengen, daalden wij af naar het land
beneden
de rivieren.
De tocht werd een barre tocht.
Vertrokken werd er vanaf het bureau om
16.30 uur (22/08/97) en reeds op een steenworp afstand van Amsterdam
werd
ons doorzettingsvermogen getest. Een file van 30 km stelde ons geduld
op
de proef. Tot aan 's Hertogenbosch werd er stapvoets gereden en trokken
wij in één grote karavaan naar het zuiden. Schrijver
dezes
dacht nog even: "mooi, kunnen we elkaar niet kwijt raken", maar
niets bleek minder waar. Peter kreeg het voor elkaar om als derde en
laatste
voertuig van onze kleine colonne het spoor bijster te raken en ons
zodanig
in verwarring te brengen dat het mij moeite heeft gekost om de rest van
de groep ervan te overtuigen, dat het ook zonder hen best gezellig zou
kunnen zijn.
Uiteindelijk bereikten wij 's avonds
om 22.15 uur de plaats van bestemming
en troffen daar drie glimjuichende jonge mannen die het deden voorkomen
alsof zij reeds uren eerder gearriveerd waren.
Na wat sterke verhalen van dit trio
aangehoord te hebben gingen wij
aan de slag. Opgewacht door onze gidsen voor het weekend (Tjako en
Seppie)
baanden wij ons een weg door deze onherbergzame streek om uiteindelijk
ons tentenkamp op te slaan in de buurt van de wild stromende rivier de
Ourthe. De taken werden verdeeld. Het tentenkamp werd ingericht, het
vuur
werd opgestookt en het gevogelte werd geschoten waarna een heerlijke
maaltijd
werd genuttigd. Het inrichten van de vuurplaats gaf even nog wat
consternatie
omdat het opperhoofd van de stam van het gebied waar wij bleken te
bivakkeren
ons hevig geëmotioneerd duidelijk maakte in niet mis te verstane
gebarentaal,
dat het gat dat wij gegraven hadden om ons vuur in te doen ontbranden,
gegraven was in heilige grond. Na bemiddeling door onze beide gidsen
kwamen
wij er genadig vanaf. Het opperhoofd gaf eerst te kennen dat wij de
zaak
af konden kopen door één van onze schone jonkvrouwen
(staat
gelijk aan ± 1000 Bfr) aan hem af te staan, maar uiteindelijk
wisten
wij hem er van te overtuigen dat het stalen ros van Peter hem mogelijk
meer plezier zou kunnen bezorgen. We stonden op het punt om zelfs Peter
op te offeren om onze meiden te redden, maar de man had smaak en trapte
daar niet in.
U begrijpt het werd een lange nacht.
Hans die voor het eerst van zijn
leven de nacht in een tipi (indiaans voor tent) door zou brengen en die
van te voren had aangekondigd geen oog dicht te zullen doen kreeg
gelijk.
Voordat hij zijn ogen had kunnen sluiten en door een grote hoeveelheid
vuurwater overmand raakte zijn hoofd de vloer en produceerde zijn neus
een geluid waarvan de wilde zwijnen op de vlucht sloegen. Pieter
herkende
dit deuntje en sloot zich aan bij Hans hetgeen tot gevolg had dat Peter
zijn vliegend tapijt oppakte om zijn heil buiten te zoeken.
's Morgens om ± 07.00 uur
vernamen
wij van Peter dat het inmiddels
regende.
Om 09.00 uur stond de eerste
vuurproef op het programma. Eerst werd
de hoogste berg in dit gebied beklommen. Toen wij boven kwamen vernamen
wij van onze gidsen, dat er slechts 1 weg terug was en dat was via een
stuk touw en wel loodrecht naar beneden via de zuidzijde van deze berg.
De aanvoerder van deze groep zag de
bange gezichten van zijn groepsleden
en besloot de groep op sleeptouw te nemen. Zoals het een waar leider
betaamt
ging hij onvervaard met een zelf geknoopte broek op de rand van het
ravijn
staan. Het touw werd aan zijn broek bevestigd. Hij sprak zijn
volgelingen
nog even bemoedigend toe en sprong in de diepte met een glimlach op
zijn
gezicht alsof hij zeggen wilde "peanuts". Even later volgde de
rest, op twee volgelingen na die de blik op het gezicht van de leider
verkeert
hadden geïnterpreteerd.
Even goede vrienden.
Die middag stond er een barre tocht
over de wild stromende rivier de
Ourthe op het programma. Nadat alle groepsleden een geschikte boom
hadden
gevonden werden met de meest eenvoudige gereedschappen (zakmes en
flessenopener)
twaalf boomstammen geschikt gemaakt om de rivier te bedwingen. Dat
afkomst
zich niet verloochend bleek al ras, want Peter had een ware U-boot
gefabriceerd.
Hij heeft dan ook nagenoeg het hele traject onder water afgelegd. De
tocht
waarvoor 2 uur was uitgetrokken werd binnen 4 uur volbracht. Nadat onze
groep de rivier had verlaten werd het verboden om de rivier nog te
bevaren,
daar het meeste water via de longen van de groepsleden was verdampt en
slechts de kale bodem van de rivier nog zichtbaar was.
's Avonds bleek dat het voornaamste
doel van dit weekend reeds was bereikt,
n.l. de saamhorigheid. Unaniem werd besloten van het avondprogramma
(een
kompastocht) af te zien en in een nabij gelegen dorp een herberg te
zoeken
om ons te voeden en te laven. Remco had wat problemen met zijn
darmstelsel
en kon de bestelde ossebout maar met moeite de baas. Gelukkig had de
herbergier
een uit kruiden vervaardigd brouwsel. Na het nuttigen van een "tweetal"
glaasjes van dit kostbare vocht was Remco weer het heertje en kon hij
weer
deelnemen aan het feestgedruis.
Nadat we de herbergier te schande
hadden gemaakt ten overstaan van de
gehele dorpsgemeenschap zochten wij diep in de nacht weer de
beschutting
van onze tipi. Weer was het Hans die geen woord kon houden en zijn
belofte
dat hij geen oog dicht zou doen brak. Gelukkig waren we allemaal zo
moe,
dat zijn gesnurk ons dit keer niet deerde.
De volgende ochtend werden wij in 3
groepjes ergens in het onherbergzame
gebied gedropt. Met slechts 1 fles water uitgerust moesten wij aan de
hand
van een lijst met zeer summiere aanwijzingen de weg terug zien te
vinden.
Schrijver dezes bevond zich in het
gezelschap van Linda en de ervaren
woudloper Achmed. Integriteit had deze groep hoog in het vaandel staan,
maar dat dit niet altijd tot het beste resultaat leidt bleek toen wij
als
laatsten de finish bereikten. De pintjes die wij onderweg getrokken
hadden
bleken ons niet de roem te brengen die wij hadden verwacht. Om de
moeilijkheids
graad van deze tocht te schetsen vermeld ik slechts dat de groep met
Hans,
Peter, Ben en Siets als eerste eindigde. Bewezen is dus dat
intelligentie
ook wel eens een struikelblok kan zijn.
Toen iedereen veilig het basiskamp
had bereikt werd de boel ingepakt
en werden de voertuigen gereed gemaakt voor vertrek. Enige vertraging
werd
nog ondervonden door het feit dat de "mannen" hun te drogen gelegde
wasgoed nog van de diverse scheerlijnen af moest "knopen". Nu
zou je de stelling kunnen verdedigen dat dit waarschijnlijk het werk is
geweest van werkende vrouwen die de kunst van het huishouden inmiddels
zijn verleerd, maar daar waag ik mij niet aan.
Wederom was het Peter die al snel
moest lossen. Na een wilde tocht door
Luik vonden zij gelukkig ook de weg naar Nederland waar zij ruim 2 uur
na aankomst van de overige deelnemers aankwamen.
Tot slot kan ik u melden dat in dit
hele verslag een weinig opvallende
rol voor Harry is weggelegd. Ik verzeker u echter dat hij wel degelijk
aanwezig was, maar om het beeld dat wij hier aan het Wijkteam van hem
hebben
niet te beschamen, besloot ik hier niet al te veel over te verhalen.
Unit 5 kan m.i. terug kijken op een
zeer geslaagde zakenreis. Ik hoop
dat u de verhalen die nu los komen in de wandelgangen niet al te
serieus
neemt, want het verslag dat u zojuist heeft gelezen is zo objectief
mogelijk
en benaderd de waarheid het meest.
Namens Unit 5,
Remco
