Beklimming van La Tournette (Frankrijk)

 

De Voorbereiding

 
 

De eerste plannen waren gemaakt in maart van dit jaar. Een aantal fanatiekelingen had het plan opgevat een klim te wagen naar de top van één van de hoogste bergen van Frankrijk, La Tournette. Deze berg ligt aan het meer van Annecy en heeft een hoogte van 2351 meter. Dit is niet een berg die je op een zonnige zondagmiddag beklimt. Hier is meer durf voor nodig. Met name het laatste stuk is het onontbeerlijk dat je voorzien bent van de juiste uitrusting. De initiatiefnemers moesten eerst een aantal anderen warm maken voor een tocht naar de top.

Uiteindelijk waren het 11 mannen, waarvan meer dan de helft werkzaam als agent/hoofdagent bij de politieregio Amsterdam/Amstelland, de bureaus IJtunnel en S' Gravesandeplein, die zich vrijwillig opgaven om te kunnen afzien. Op woensdag 12 mei 1999 was het zover. De reis zou duren tot 15 mei.

De reis heen

   
Die vroege ochtend begonnen in vele slaapkamers de wekkers te loeien tussen 04.15 en 04.45 uur. Mijn wekker ging overigens 04.25 uur af. Na enige protesteren stond ik toch maar op daar ik de komende dagen niet wilde missen. De bedoeling was toch omstreeks 05.30 uur vanaf Houten richting het zuiden te vertrekken. In Houten vond de verdeling van de reisgenoten over de beschikbare voertuigen plaats. Er waren 4 auto’s beschikbaar, waarvan 3 uitgerust met een 27 MC bak, voor de nodige communicatie. Tevens was er beschikking over 2 70 cm-porto’s die de auto zonder bakkie van de nodige communicatie moest voorzien. Daarnaast was er nog een aanhangwagen voor de benodigde uitrustingsstukken zoals tenten, slaapzakken en slaapmatjes voor de nodige rust. Ook nog tal van andere benodigdheden zoals touwen, haken, kookgerei en een tweetal barbecues werden niet vergeten. In eerste instantie was het de bedoeling om direct na aankomst in Houten en na verdeling van de personen en goederen over de verschillende voertuigen af te reizen. Dit stond gepland tussen 05.30 - 06.00 uur. Echter het een en ander had nogal wat voeten in de aarde. Hadden we genoeg voertuigen, was de capaciteit van de aanhanger voldoende etc. Uiteindelijk begonnen wij pas met de reis rond de klok van 07.00 uur.

De heenreis verliep zonder al te veel problemen zij het dat eén auto zeer regelmatig buiten het zendbereik van de porto’s, zo’n 1,5 tot 2,5 kilometer, manoeuvreerde.

De camping

   
In het pittoreske dorpje Talloires (Haute-Savoie), aan het meer van Annecy ligt de camping Le Lanfonnet. Eenmaal op de camping kun je uit verschillende kampeerplaatsen kiezen met een afstand van ongeveer 150 meter van het meer. Niet voor dit reisgezelschap. Wij vonden een prachtige kampeerplaats pal aan het meer, afstand tent/meer ongeveer 5 meter. Eén van de organisatoren had een, in zijn ogen zéér ruime, tent meegenomen. Hij dacht dat er gemakkelijk 11 man in konden slapen. Uiteraard werd dit bericht door andere reisgenoten met een pak zout genomen. Daarom had één van hen een kleine tent in de kofferbak gestopt, just to be sure. En dat was maar goed ook. Met z’n achten was de grote tent dan ook echt vol, meer paste er niet in, tenzij er gestapeld werd en dat slaapt niet echt prettig. Zeker niet in de laatste plaats daar er flink gesnurkt werd. Al met al konden wij allen tegen bedtijd een droge slaapplaats vinden. En dat hadden wij nodig ook want s’nachts heeft het flink gehoosd.

De tocht naar de top

   
De avond van aankomst hebben wij, middels meegebrachte GSM’s contact gemaakt met het thuisfront. In de eerste plaats om te vertellen dat wij hen "vreselijk" misten en om de actuele weerberichten te beluisteren via teletekst. Ons bereikte het bericht dat de donderdag 13-05 voor het gebied rond de alpen zeer slecht weer opkomst was met harde rukwinden en slagregens, gepaard met hagel. De vrijdag zou er beter uitzien. Daarom hebben wij besloten om niet, zoals in eerste instantie de bedoeling was, donderdag de tocht naar de top te aanvaarden maar deze uit te stellen tot vrijdag. Dus de donderdag morgen lekker uitgeslapen en alles op het dooie akkertje in gang gezet. Een bakkie koffie, koekje erbij. Terwijl de ogen door de eerste slokjes koffie geopend werden bleek het qua weer best mee te vallen.

Daardoor besloten wij pas, rond halfelf, toch die dag de tocht naar de top te aanvaarden. Veel later dan wij in eerste instantie gepland hadden. Enfin de stafkaart erbij gepakt. Wij besloten met drie auto’s naar een dorpje te rijden en vandaar uit de tocht te gaan beginnen. De bedoeling was dat wij via de andere kant van de bergkam zouden afdalen. Hierdoor zouden wij geen twee keer dezelfde route te hoeven lopen. Het leek zo’n aardige geste. De auto’s hadden wij geparkeerd bij het plaatselijke kerkje. Alhier was ook een waterbron die ijskoud drinkbaar water leverde. Eigenwijs als wij zijn heeft nagenoeg niemand van deze gelegenheid gebruik gemaakt. Immers onze veldflessen waren bijna helemaal vol. Vanaf het kerkje begon de tocht. In eerste instantie was het een geasfalteerd pad dat behoorlijk steil omhoog liep. Vanuit nul-stand en dan direct in een behoorlijke versnelling naar boven was voor velen al een zware opgaaf. Het gehijg, na ongeveer 40 meter, was daarom ook niet van de lucht. Na dit stuk bleef de weg steil naar boven hellen maar de beenspieren en longen begonnen redelijk te wennen aan het tempo en het feit dat er gepresteerd moest worden. Het lopen voelde iets minder zwaar aan. Op een gegeven moment liepen wij langs een klein stenen huisje, waarvoor een stroompje liep en kwamen wij voor het eerst in aanraking met sneeuw. Het stroompje was bergopwaarts, met een sneeuwdakje overdekt, een imposant gezicht.

Het geasfalteerde weggetje met de beschreven stijging ging over in een wat moeilijker pad met losliggende rotsblokken en vooral kleine rotsblokjes waarover je regelmatig uitgleed, rolde zogezegd. Op een gegeven moment lag midden op het pad een enorm rotsblok. Het pad splitste zich er omheen. Na ongeveer 150 meter klimmen kwamen wij de eerste sneeuw-versperring tegen. Deze lag dwars over het pad welke in het geheel niet meer te zien was. Hier hoorde ik de eerste geluiden van: "jammer dat hier onze tocht moet eindigen".

Het afzien was nog nauwelijks begonnen. Wij laten ons door zo’n kleine tegenslag natuurlijk niet uit het veld slaan.

Toen wij deze sneeuwversperring overstaken kwamen de eerste korrels sneeuw en ijs in mijn schoenen terecht. Ik kon toen nog niet vermoeden dat ik vanaf hier ruim 8 uur liep te soppen in mijn schoenen. Deze sneeuwversperring hadden wij vrij snel overgestoken en liepen verder over het teruggevonden pad.

Nadat wij dit pad een tijdlang hadden gevolgd stuitten wij wederom op een sneeuwvlakte. Alleen deze was een tikkeltje groter dan de eerste. In het middel, onder de sneeuwmassa hoorden wij ook een rivier bulderen. In eerste instantie zagen wij deze niet en het was best een angst aanjagend geluid. Nadat wij een gedeelte van deze sneeuwmassa hadden overgestoken zagen wij de rivier, woest stromend, onder de sneeuw vandaan komen. Er bleek geen andere keuze wij moesten deze rivier oversteken om, aan de andere zijde van de sneeuwmassa, het pad weer op te pakken. Op een gegeven moment vonden wij een oversteekplaats, welke veilig leek, met een breedte van ongeveer 2 meter. Aan de rechterzijde van de oversteekplaats was een helling van sneeuw waar de rivier met donderend geraas onder vandaan kwam. Aan de linkerzijde van de oversteekplaats verdween de rivier direct onder een overkapping van sneeuw en ijs, die ongeveer 400 meter lager uitkwam. Een misstap zou dit verregaande gevolgen kunnen hebben. De stroom is sterk en het water ijskoud en niet te vergeten de scherpe rotsranden die door het snelstromende water zijn gevormd. Toch konden wij vrij gemakkelijk deze stroom oversteken zonder noemenswaardige incidenten. Via het pad, dat weer opdook aan het einde van de sneeuwvlakte, hebben wij onze reis kunnen voortzetten. Na enige tientallen meters kwamen wij wederom in aanraking met sneeuw. Het pad was in het geheel niet meer te zien en wij moesten improviseren om toch de juiste weg te kiezen. Bij oversteekplaatsen kwamen wij gaten in de sneeuw tegen die door het smelten van de sneeuw waren ontstaan. Sommige gaten waren wel 4 meter diep. Op een hoogte van zo’n kleine 1000 meter voel je je niet echt blij als je op de rand van zo’n gat naar beneden kijkt. Zoals ik al eerder beschreef begonnen mijn schoenen ernstige tekenen van verzadiging te vertonen, verzadiging van water wel te verstaan. En ik moest nog zo’n eind. Plotseling kwam er een einde aan de sneeuwvlakte. Het pad doemde, na lange tijd van afwezigheid, weer voor ons op. Toen wij de stafkaart hierover raadpleegden bleek dat wij een flink eind uit de richting hadden geklommen. De top was nog steeds niet zichtbaar. Die verschool zich achter een steile wand. Na hernieuwt het pad te volgen klommen wij langzaam in de richting van de kam. Dit gedeelte verliep gemakkelijk. Het was een vrij horizontaal pad met hier en daar een lichte stijging. Hier konden wij onze energie weer enigszins op pijl brengen.

Tijdens de totnogtoe afgelegde tocht hadden wij slechts één keer gerust. Op dit gedeelte kwamen wij ongeveer 50 meter boven ons meerdere steenbokken tegen. Hoe moeizaam wij ons voortbewogen op die hoogte hoe gemakkelijk, als hinden, liepen deze beesten over de berghellingen. Dat is uiteraard logisch ook want dit is hun natuurlijke omgeving. Enkele van de reisgenoten klommen vanaf het pad naar zo’n 50 meter hoger liggende grot. Later bleek het niet meer dan een forse inham in de berghelling te zijn. Een van de steenbokken kwam daar, onbedoeld, in het nauw. Hij nam een enorme sprong en landde op een smalle richel. Vandaar uit rende hij, net zo makkelijk als wij uit ons bed stappen, verder naar zijn rasgenoten.

Eenmaal boven deze helling uitgekomen maakte het pad een scherpe bocht naar rechts en, je raadt het al, kwamen wij wederom een sneeuwvlakte op onze weg tegen. Ook deze moesten wij, om de kam te bereiken, oversteken. In eerste instantie namen wij een korte rust pauze. Enkele van het reisgezelschap wilde er eigenlijk al de brui aan geven. Niet in de laatste plaats door een slechte keuze van schoeisel, ook de conditie liet iets te wensen over. Andere leden van het reisgezelschap wilde van opgeven niet horen. Tjacmans ging hier een rol spelen die hem op het lijf geschreven was. Hij hield hier een peptalk die Ratelband in de kou deed staan. Hij begon over die grote beloning die ons wachtte op de top, het schitterende uitzicht. Na deze peptalk haalde enkele mensen weer opgelucht adem. De rugzakken werden weer omgegespt en de reis kon weer aanvaard worden.

Je moet je voorstellen dat het, buiten een aantal kwetterende vogeltjes, aardig stil is in de bergen. Op een gegeven moment hoorden wij een geluid of er een vliegtuig laag over kwam denderen. Een van de reisgenoten sprong op en riep: " Een lawine". En jawel, op de helling schuin tegenover de locatie waarop wij ons op dat moment bevonden kwam met donderend geraas een heuse lawine naar beneden zetten. Zelf had ik er nog nooit een gezien maar dit was een imposant gezicht. Sneeuw, ijs en modder wierpen zich met kracht naar de vallei eronder, in hun val enkele kleine boompjes meenemend. Zeker niet in de laatste plaats dat het besef groeide dat ook op de hellingen waarop wij zojuist hadden geklommen zich zo’n verschijnsel zich voor had kunnen doen. De knieën begonnen op dat moment best even te knikken. Ik hoef niet te vertellen dat de rugzakjes weer af gegespt werden en de mensen die toch al niet zo’n spirit meer hadden was dit door het voorval weer de bodem ingeslagen.

Wederom moest Tjacmans al zijn gaven uit de kast halen om de spirit weer op te krikken. Hij had het over: "Ja, die helling heeft de hele dag in de zon gelegen en is veel steiler dan diegene waarover wij verder moeten klimmen." Dat hij enigszins met argusogen werd gadegeslagen hoeft geen betoog. Maar toch kreeg hij het voor elkaar. Het voltallige reisgezelschap aanvaarde de tocht verder naar de top. Het pad werd, na enkele tientallen meters, wederom overlapt met een deken van sneeuw. Ook deze vlakte staken wij over. Na een moeizame tocht over deze sneeuwvlakte hield deze op en een vrij steile helling van grasland doemde voor ons op. Tussen het gras lagen her en der rotsblokken verspreid. En dat was maar goed ook. Het bleek dat de helling zo steil was en de modder zo nat zodat deze nagenoeg geen houvast gaf aan onze schoenen. Wij waren aangewezen op de rotsblokken die hier en daar uit de helling staken. Op die stukken dat er geen rotsblokken waren deed je een stap naar boven en gleed je er een halve weer naar beneden. Op handen en voeten beklommen wij de helling. Het schoot niet echt op. De motivatie gleed met de halve stap dan ook langzaam weg. Er waren meerdere die geluiden lieten horen dat zij het niet zo erg meer zagen zitten. De vermoeidheid sloeg duidelijk toe. Er leek geen einde aan de helling te komen. Ieder keer wanneer je het gevoel had, het kan niet lang meer duren, keek je naar boven en bleek dat het gedeelte welke in eerste instantie aan het oog onttrokken nu te voorschijn was gekomen. Deze klim leek uren te duren. Ongeveer 50 meter onder de top van de kam was de moed bij sommige dusdanig gedaald dat er sprake was van een tweestrijd. Er waren een aantal die echt niet verder wilden en het "gehad" hadden. Wederom moest Tjacmans alias Ratelband eraan toekomen om er in ieder geval voor te zorgen dat de kam bereikt werd. Vandaar uit had je een schitterend uitzicht over een gedeelte van de alpen en de Mont Blanc. Na een korte rust pauze, waarbij wij ontdekten dat onze watervoorraad ernstig was geslonken, togen wij, toch allemaal, verder. Wanneer wij de top van deze helling zouden bereiken zouden wij op de kam staan, op ongeveer 2000 meter hoogte. Het was omstreeks 15.30 uur, na 5 uur klimmen, dat wij de kam bereikten. Niets was teveel gezegd, het uitzicht was schitterend. Je had een zeer weids uitzicht over de alpen die, met hun besneeuwde toppen, het zonlicht weerkaatsten. Ik heb zelden zo’n mooi vergezicht gezien. Eindeloos leek het zich uit te strekken aan de horizon, bergketens met eeuwige sneeuw op de toppen.

Het uitzicht was mooi maar toch wilde en groot aantal van de reisgenoten de tocht naar de top, die vandaar uit nog ongeveer 450 meter hoger lag, niet voort zetten. Even leek het erop of er zou een splitsing in 2 groepjes komen. Hierop lieten wij het niet aankomen. Madman en Kreukelmans zetten hun tocht eventjes voort naar een nabij gelegen top, op zo’n hoogte van 2050 meter.

Vandaar uit was de werkelijke top van La Tournette te bewonderen. Vandaar uit nog ruim 400 meter verder klimmen en de wetenschap dat de afdaling dan in het donker zou moeten gebeuren leek niemand, uitzonderingen daar gelaten, een prettige gedachte. Daardoor werd besloten omstreeks 16.00 uur de terugtocht te aanvaarden. Weliswaar hadden wij die dag de top niet bereikt van een afgang is zeker geen sprake daar er een behoorlijke prestatie is neergezet. De terugtocht verliep veel sneller als dat in eerste instantie gedacht werd. De tocht naar de kam waarvoor wij 5,5 uur nodig hadden om boven te komen daalden wij in 3 uur af. De sneeuwhellingen gaf ons het meeste voordeel. Met maat 44, een beetje durf en een goede stok kwam je een heel eind. Boven aan de helling een klein sprongetje, voeten in de sneeuw en het leek of je aan het skiën was. Daarnaast bleek dat wij bij het stijgen, mede door het ontbreken van het pad, een grote omweg hadden gemaakt. Over de afdaling valt eigenlijk niet zoveel te vertellen, alles ging van een leien dakje. Ik heb niemand horen klagen dat hij terug wilde, logies natuurlijk, we gingen toch al naar beneden. Na 8,5 uur terug bij de auto’s kwamen de tongen weer los. Er werden vele sterke verhalen verteld over de helden daden en de vele uren van zwoegen. Daarna aanvaarden wij de reis terug naar de tent.

Police municipal

   
De volgende morgen stonden wij voor dag en dauw op, omstreeks 09.30 uur. Het had die nacht weliswaar geregend, op dat moment was het droog. Wij zouden voorbereidingen gaan treffen voor het avondmaal, de barbecue. Eerst nog gauw een ontbijtje naar binnen werken, Wat koekjes, een beetje koffie. Daarna naar het dorp om inkopen te doen.

De lokale ondernemers waren op deze massa inkopen niet ingesteld. Bij de plaatselijke bakker hadden wij een dag eerder alle stokbrood opgekocht. Deze man was direct gaan rentenieren. Daarom besloten wij naar het nabij gelegen Annecy te rijden. Bij een enorme hypermarkt hebben wij onze inkopen gedaan. Je kunt het zo gek niet bedenken of daar verkopen ze het. Alleen rare verzoeken, zoals roze olifanten in levende lijve, kunnen ze niet leveren voor de rest alles. Hier de inkopen gedaan voor het komende festijn van die avond Nadat wij alle inkopen over de voertuigen hadden verdeeld reden wij terug naar de tenten.

Nabij de tenten stonden zogenaamde opslaghuisjes. Bij een van deze huisjes lagen tal van balken, kennelijk bedoeld om drijvende steigers te bouwen. Deze balken kwamen ons goed van pas. Nee, niet meteen denken dat wij deze zouden opstoken in het barbecue vuur, zoals wel in eerdere survivals het geval was. Wij maakten met deze balken een zitje. Drie banken in een u vorm die onderling aan elkaar verbonden waren hadden wij gecreëerd. Vanaf het huisje hadden wij een zeil gespannen naar de dichtst bij zijnde boom om ons zoveel mogelijk te beschermen tegen de regen. Ondertussen hadden andere een tweetal drijvers, die als tafels moesten dienen tussen de banken klaar gezet. Weer anderen hielden zich bezig met het aanmaken van de barbecues. Na gedane arbeid is het goed te rusten. Zo zaten wij met z’n allen op de banken in een kring te knabbelen op wat stokbrood toen Nickmans tegen mij zei: Nou, daar komt een donderwolk aan. Toen ik omkeek zag ik wel een mannetje in onze richting lopen, gekleed in iets wat in de verte op een uniform leek, maar ik sloeg hier geen acht op. Ik was in eerste instantie bezorgder om de donkere wolken die onze kant uit kwamen. Niets bleek minder waar, uit de wolken kwam niet zoveel, uit het mannetje des te meer. Hij probeerde in een stortvloed van franse woorden ons duidelijk te maken dat wij daar niet mochten kamperen. Hij was vreselijk boos en wees op de door onze voertuigen gemaakte sporen in het gras.

Tjacmans deed nog een poging om de woede van de franse "collega" te temperen door te zeggen dat wij van de politie van Amsterdam waren. Het mocht niet baten, het mannetje gaf ons "une heure"tijd om te vertrekken, anders....Na deze mededeling vertrok het mannetje in de richting van een nabij gelegen woonhuis. Van achter de heg observeerde hij onze bewegingen.

Naar mate het "heure" verstreek, en wij geen aanstalten maken om te vertrekken, werd hij zienderogen onrustiger. Ten einde te voorkomen dat er een busje franse "collega’s" werd opgetrommeld besloten wij toch maar om te verkassen naar een legale plaats op de camping. Dit ging overigens veel makkelijker dan in eerste instantie werd vermoed. Bij de grote tent was het de haringen uit de grond, één man de tentstok, twee man het grondzeil en daar ging het hele spul in de richting van een grasveldje welke wel bij de camping behoorde. Aldaar de tenten in een mum van tijd neer gezet. Maar niet alleen de 2 tenten ook de balken werden versleept naar het campingterrein. Daar hebben wij wederom een zitje gecreëerd. De franse "collega" werd niet meer waargenomen. Kennelijk vond hij dat het naar tevredenheid was verlopen.

Dat de plaats er niet toe doet om tot een waar eet- en vooral drinkfestijn te komen maar dat het gezelschap dit uitmaakt werd wel bewezen. Tot in de late uurtjes werd doorgegaan met eten en drinken en vooral het vertellen van vele verhalen.

De reis terug

   
Zoals ik de afdaling vanaf de kam naar de parkeerplaats van onze auto’s had beschreven, kan ik ook de terugreis naar Nederland beschrijven. Er valt niet veel over te zeggen. De meesten waren duidelijk vermoeid in al hun ledematen en hadden ook niet veel praats meer. Er werd wat heen en weer geroepen door de "bakkies" en er werd vooral gereden. Er moest toch z’n kleine 1100 kilometer worden afgelegd. Na een aantal kleine stops kwamen wij aan in Houten alwaar er, na het oprapen van de persoonlijke spullen, huiswaarts werd gegaan. Eenmaal thuis blij dat de reis erop zit. Met een kleine voorbereiding en wat training zijn wij misschien (gni, gni) wel klaar om in december 1999 de ECO-CHALLANCE te volbrengen. Jammer dat de teams uit niet meer dan vier personen mogen bestaan. Maar dat dit een onvergetelijke ervaring was die ik zeker niet had willen missen hoeft niet gezegd te worden. Ik denk dat een ieder hierover zo denkt.
 
 
   
René Talsma

Juli 1999